domingo, 22 de abril de 2012

Bendita maldita indisposición

Despertamos juntos, y antes de abrir siquiera los ojos ya estaba atrapado entre tus brazos. Creo que no se me ocurre mejor forma de despertar...

El día discurría lento, tranquilo, con el sosiego al que obliga una noche de fiesta y con la felicidad que sólo la diversión sincera es capaz de aportar al cuerpo. Recordamos mil y una imágenes, mil y una situación y reímos, nos reímos juntos.

El sofá nos secuestro, aunque siendo sinceros, nosotros no opusimos mucha resistencia... Me robaste mi espacio y cedí encantado a la obligación de tener que juntar nuestros cuerpos. Estábamos cansados, pero sacamos las últimas fuerzas que nos quedaban para reir...

Mis manos dibujaban estrellas en tu cuerpo y éste se estremecía al sentirlas frías. Nunca me canso de recorrer tu suave piel con mis manos y sentir como te estremeces entre ellas... Quería sentirte pero aquella maldita indisposición lo evitó... Me sentí mal, muy mal. Débil, muy débil...

No sé que pasó, pero en breves instantes todo se volvió blanco y mi cuerpo era incapaz de soportar el peso de mis brazos... Tú estabas a mi lado, me ayudaste, me abrazaste, me hiciste sonreir y aunque me negué rotundamente me obligaste a descansar...

Dejaste mi habitación oscura, me arropaste y te despediste de mi con un beso mientras susurrabas algo en mi oido.

¿Cómo es posible que puedas hacerme sentir tan feliz cuando me siento tan mal?

Gracias mi vida, eres un sol...

viernes, 13 de abril de 2012

Por fin...

Después de mucho tiempo por fin lo conseguiré! No sin peleas ni discusiones, no tan fácil como me hubiese gustado, pero lo conseguiré... Quizá así, después de tanto tiempo, disfrutaré aún más de tu presencia!

Puede que sea un estúpido, puede que no sepas lo importante que es para mi porque seguramente no te has parado a pensarlo, puede incluso que no lo entiendas, pero mañana llegaré cogido de tu mano y sólo eso ya cambiará todo...

Mañana juntaré lo que un día fue lo más importante de mi vida con lo que ahora lo es y aunque mi inexpresiva cara y mi incapacidad de demostrar nada no lo digan seré el más feliz del mundo...

Los sentimientos se pelearán por acaparar mi atención en una orgía de orgullo, felicidad y alegría y seguro que en algún instante la pelea contra mis lágrimas será la de David contra Goliat...

Vas a convertir una ocasión especial en una ocasión especial y maravillosa y espero disfrutarla como un niño pequeño el día de reyes.

Gracias por venir pekeñaja, por fin, durante un tiempo, no te echaré de menos...

miércoles, 8 de febrero de 2012

Altra vegada al mateix lloc...

Avui ja no puc més, avui més que mai t’he necessitat…
Com des de fa temps els problemes es multipliquen i avui ja no puc, necessite contar-li-ho algú, necessite que algú em diga que no plore i lluite, necessite una espenta d’algú que no vulga res a canvi d’ella.

Pot ser els meus problemes no siguen els més importants del món, però són els meus i m’importen. Segur que hi ha molta gent amb problemes més greus que els meus, però els meus són meus i m’importen.

És difícil intentar animar ningú quan eres tu el que necessita ànims. És molt dur passar el dia esperant el so d’una melodia que mai sona, unes lletres que no arriben, un somriure que no està i una caricia que sembla tan llunyana com la distància que ens separa...

Alçar-me sempre se m’ha donat bé, quasi tant com caure, però ara que estic al terra abans d’alçar-me per mi mateix necessite vore un gest de complicitat, no et demane que m’ajudes a alçar-me, sols vull sentir que estàs disposta a fer-ho…

Avui de nou torne a plantejar-me el meu futur. Demà no sé si estaré ací o allà i a més no sé si vull saber-ho. Avui una vegada més me n’adone d’un nou engany… Com puc ser tan simple? Avui he tornat a perdre allò que per poc temps havia aconseguit…

Tan sols necessitava escoltar-te tan sols necessitava paraules d’ànims. Potser tu les necessites més que jo, però jo avui les necessitava…

viernes, 9 de diciembre de 2011

La noche que no llegas

Entrelazando palabras mirando a las luces que encienden el horizonte espero a que pase la noche…

El frío ha despertado tarde pero con fuerza y la gente temerosa de éste se queda en su refugio. Todo está desierto, la nada lo ocupa todo y el tímido silbido del viento correteando entre los bancos se hace dueño del silencio que rompe…

El cielo es claramente oscuro y las estrellas han salido en busca de la luz de tus ojos. La luna juega a ser mayor escondiéndose en la oscuridad para no ser vista mientras coquetea conmigo recordándome a ti…

Tengo hambre de ti, me muero por beber de tu boca, por empaparme de tu sudor, por sentirte cuando me tocas…

Hoy pensaba ser feliz pero al final, sólo ha sido un sueño…

lunes, 31 de octubre de 2011

:(

Llevo mucho tiempo sin publicar nada, que no sin escribir...

Llevo mucho tiempo intentando robar a mi bolígrafo palabras alegres y llevo más tiempo si cabe intentando escapar del cautiverio de la tristeza.

Es injusto por mi parte preocupar a tanta gente por mis ojeras, por el peso de mis párpados, por mi desgana, por mi desidia...

Lo intento, te prometo que lo intento, pero ni mis sueños ni mi maldita memoria fotográfica me lo ponen nada fácil... Tengo unas pocas palabras grabadas a fuego en mi cabeza, palabras que un día fueron mías pero que ese día no lo fueron... Tengo una sensación amarga que me recubre entero, tengo un gran vacío lleno de desconsuelo...

La mar sola ya no es suficiente...

domingo, 28 de agosto de 2011

Feliz cumpleaños!!!


Después de un año esperándolo ya está aquí! Hoy descubrirás este blog que te he estado escribiendo a lo largo de todo este año, espero que te guste...

Muchas felicidades mi niña! Echaré un montón de menos verte y más si cabe hoy... Me gustaría mucho poder compartir tu día contigo!

Un besazo enorme de alguien que jamás dejará de quererte!